Antyk

Treść mitu o Prometeuszu - Prometeusz ulepił człowieka z gliny i łez w okolicy miasta Panopeus, zaś duszę zrobił z ognia (ukradł iskry z rydwanu słońca). Ponieważ była to iskra słaba i bezradna w świecie przyrody Prometeusz przeniósł na ziemię ogień, który wykradł bogom. Odtąd człowiek mógł się ogrzać i obronić przed zwierzętami. Dzeusa denerwowało również, że Prometeusz uczył ludzi rzemiosł i sztuk, więc postanowił działać. Hefajstos, Atena i Afrodyta przygotowali i wyprawili do Prometeusza Pandorę, piękną kobietę z zamkniętą beczką. Oczarowany nie dał się uwieść, lecz ożenił się z nią Epimeteusz - jego nierozumny brat, który otworzył puszkę, z której wysypały się na ludzi wszelkie nieszczęścia. Prometeusz przygotował dla Dzeusa podstęp - gry ten wybrał dla siebie ukryte pod tłuszczem kości, co miało oznaczać, że taka będzie odtąd ofiara dla bogów, okrutnie się zemścił. Prometeusza przykuto do skał Kaukazu gdzie orzeł (sęp) codziennie wydziobywał mu stale odradzającą wątrobę. Mit o Prometeuszu stał się inspiracją dla twórców, zwłaszcza okresu romantyzmu. Prawie każdy z bohaterów romantycznych pragnie poświęcić się dla ludzi, idei (np. Konrad z III części Dziadów A. Mickiewicza albo Kordian J. Słowackiego, zamierza wziąć na siebie zbrodnię ludobójstwa, a Hrabia Henryk z "Nie Boskiej Komedii" Z. Krasińskiego oddaje życie walce o ideały swojej arystokratycznej klasy społecznej.