Antyk

Geneza tragedii greckiej - historia tragedii greckiej związana jest z całym szeregiem zjawisk charakterystycznych dla kultury helleńskiej. Na przełomie II i I tysiąclecia p.n.e. w wyniku kolejnej wędrówki plemion na Płw. Bałkańskim, kultura grecka poczęła rozwijać się na terenach Azji Mniejszej, na wyspach Morza Egejskiego, Italii, na Sycylii i na Północnym wybrzeżu Afryki. Apogeum rozwoju tej kultury przypada na V w. p.n.e. - był to "wiek dramatu" (teatru). Narodziny tragedii poprzedil okres demokratyzacji społeczeństwa ateńskiego. Reformy społeczeństwa ateńskiego. Reformy społeczno - polityczne Solona w znacznym stopniu ograniczyły znaczenie arystokracji i dały pierwsze prawa polityczne ludowi. Czasy panowania tyrana Pizystrata zahamowały nieco proces demokratyzacji. Pizystrad jednak w swojej polityce opierał się na warstwach ludowych zwłaszcza chłopskich. Doprowadził do rozszerzenia kultu Dionizosa, boga wina i wszelkiej wegetacji. To za czasów rządów Pizystrata zostały ustanowione Dionizje Miejskie zwane Wielkimi. Właśnie wówczas po raz pierwszy w 543 r. wystawiono na scenie tragedię. W czasach świetności Aten ukształtował się geniusz jednego z największych tragików greckich Ajschylosa, dołączył do niego później Sofokles i Eurypides. Ostatnia faza rozwoju wielkiej tragedii greckiej przypada na lata walki ten ze Spartą (431-404 p.n.e.) o hegemonię na światem greckim. Porażka Aten zbiegła się z upadkiem tragedii antycznej. 406 r. p.n.e. umiera Sofokles i Eurypides.