Antyk

Pojęcie "klasyczny" pochodzi od łac. słowa "clasicis", tzw. wzorowy, doskonały. Za taki wzór uznano dorobek antyku. Przyjęte wówczas kryteria piękna i wzorców w sztuce:
-dążenie do harmonii,
-zgodność z zasadami proporcji,
-preferowanie umiaru,
-poszukiwanie równowagi treści i formy
Kultura europejska przez wieki określała swoje prawdziwe piękno, odwołując się do wzorców wygrawerowanych w antyku. Te wzorce zwane kanonami trwały do końca XVII w. - pierwszy cios zadał im romantyzm. Od XIX w. obserwuje się zmierzch klasyczności; nurty klasyczne zwane neoklasycznymi znajdujemy w poezji współczesnej. Antyk przedstawia dla współczesnych autorów wielką wartość. Stanowi tradycję.
Autorzy uzmysławiają odbiorcę ich tekstów rolę dziedzictwa grecko- rzymskiego we współczesnej kulturze europejskiej; wykazują dziedzictwo etyczne (Herbert), wzorców (Zieliński), symboliki i toposów (Iwaszkiewicz), filozofii i duchowych postaw (Piwkowska), czy też języka przodków (Przybylski); który jako nośnik przeświadczenia o istnieniu odmiennego porządku i ładu świata, może być przeciwstawiony współczesnemu poczuciu chaosu.